Blij, blij, blij!

Ik heb net een email gekregen van de zorgverzekering; Ze geven toestemming om de follikelmetingen in Nederland te laten doen, als we met ICSI bezig zijn in Duitsland! Sommige verzekeraars doen daar ontzettend moeilijk over, maar FBTO gelukkig niet!

Dat scheelt zo ontzettend veel tijd, zo ontzettend veel benzine-kosten en zo ontzettend veel vrij-vragen! Als we de FM’s gewoon lekker hier kunnen doen hoeven we maar een paar keer naar Duitsland. Voor de intake natuurlijk, maar dat is maar 1 keer. Voor de uitgangsecho, voor de punctie en voor de terugplaatsing (die er deze keer hopelijk wel komt). Dat is dus dus maar 3 keer, in plaats van 6 of 7 keer! Ik was altijd al erg blij met FBTO, maar nu ben ik helemaal fan van ze!

Oh! En! Op 1 mei ben ik bruidsjurken wezen passen met m’n moeder en m’n oma. Eigenlijk was het plan om alleen maar te gaan passen en te kijken welk model mij het mooist stond, en om dan een jurk met dat model in het buitenland te bestellen omdat dat zoveel goedkoper is. Ik grapte op de heenweg nog; ‘Zal je zien, word ik nu he-le-maal verliefd op een jurk van deze winkel..’. En tja; Dat gebeurde dus ook. Het was DE jurk. De tranen-in-je-ogen-jurk. Smoorverliefd. Op een jurk van 1300 euro. Wat we dus echt NIET kunnen betalen. Toen hoopten we nog dat we geen ICSI in Dusseldorf nodig zouden hebben, dan konden we het wel betalen, maar ja.. Het ziet er niet echt naar uit dat het zo gaat lopen.

Toen ben ik dus maar op internet gaan zoeken of ze de jurk niet toevallig ergens anders hadden, voor een lagere prijs. Ik dacht dat ik de betreffende jurk had gevonden, maar hij leek op de foto wat meer glanzend, maar volgens mij was het hem toch echt.. Mijn moeder dacht van niet..

Gisteren weer gaan zoeken, weer honderd keer bij dezelfde foto uitgekomen; dat moest hem wel zijn! Toen heb ik de bruidszaak waar ik geweest ben gemaild, ‘dat ik geen foto op hun website kon vinden en mijn droomjurk zo graag nog een keer wilde zien. Dat ik wel plaatjes op internet had gevonden van een jurk die er ontzettend op leek en of dat inderdaad de betreffende jurk was. Dat hij glanzender leek op de foto’s, of de jurk misschien in verschillende stoffen gemaakt wordt en of zij hem ook in andere stoffen kunnen bestellen’ (want ik dacht, als ik praat over ‘bestellen’, lijkt het meer alsof ik hem bij hen wil kopen en vertellen ze misschien eerder hoe de jurk heet en of het hem is). Vanmorgen een mail teruggekregen; HET IS HEM! En dat betekent dat ik geen 1300 euro hoef te betalen voor mijn droomjurk, maar slechts 159 euro (+ verzendkosten + douanekosten, maar dat komt nog steeds nog lang niet op 1300 euro natuurlijk). En dat betekent dan weer dat ik inderdaad mijn droomjurk kan kopen en dat dat de jurk is die ik op onze bruiloft ga dragen! ♥

Blij, blij, blij! Nu nog een follikel van 18mm morgen, dan ben ik helemaal gelukkig!

De Uroloog – Eindafspraak

Vandaag gaan we hem echt ontmoeten; De uroloog! We dachten dat we hem de vorige keer al zouden zien, maar toen kregen we alleen de arts-assistent te spreken. Nu zijn we een maand, een zaadonderzoek en een echo van Wouter’s ballen verder en hebben we de echte afspraak met de uroloog; dokter P. Minnee. Als mijn achternaam ‘Minnee’ zou zijn, had ik m’n kind Jacob genoemd. Of Josef, of Jordy. Of Dolf Olaf.

We lopen het ‘t Lange Land ziekenhuis binnen en lopen richting Urologie. 2 dikke buiken komen me tegemoet lopen. Zucht.
‘Hallo, driehonderdduizend geboortekaartjes.’, zeg ik, als we langs de enorme rekken lopen waarop geen enkel open plekje meer over is.
We melden ons bij de Gynaecologie/Urologie balie en als de vrouw achter de balie zegt dat we plaats mogen nemen lopen we naar links, waar het wachtgedeelte voor Urologie is.
‘Wij horen aan de andere kant..’, zeg ik tegen Wouter.
‘Die dag komt wel schatje.’, zegt hij.
En ja, die dag komt inderdaad. Want als wij naar Dusseldorf gaan willen we de echo’s graag in Nederland doen, als de verzekering daar akkoord mee gaat. Dan zit ik dus elke maand een paar keer tussen de dikke buiken en geboortekaartjes. Tussen de ‘Ouders-van-Nu’-tijdschriften en de Moeders voor Moeders posters, waar ik zo graag aan mee zou doen maar waarvan ik het medicijn nu zelf nog zo hard nodig heb. Bah.

Ook vandaag zit er niemand anders onder de 60 in de wachtkamer, maar er zijn gelukkig een stuk minder mensen dan de vorige keer. Dat betekent ook dat het niet zo erg uitloopt; om 10:25 worden we naar binnen geroepen.
‘Minnee.’, stelt de dokter zich voor. Hij heeft een leerling bij zich die ons ook een hand geeft.
We lopen naar zijn spreekkamer en gaan allemaal zitten.
‘U komt voor de uitslag van de onderzoeken..’, zegt de arts.
Wij knikken bevestigend.
‘Nou, ehh, als we naar het zaad kijken zit daar niet genoeg volume in..’, zegt hij met een verdrietig gezicht.
Wouter en ik beginnen te lachen.
‘Oh.. Dat wisten jullie al?’, vraagt hij.
‘Ja,’, zegt Wouter, ‘We zijn al onder behandeling in een fertiliteitskliniek.’
‘Oh.. Dan weet ik eigenlijk niet zo goed wat ik verder voor jullie kan doen?’, vraagt de dokter.
‘Nou, het is ook om te controleren of alles nog goed zit en of die operaties van vroeger niet voor complicaties gaan zorgen. Een andere arts vond het raar dat ik al 20 jaar geen enkele controle heb gehad, vandaar.’, zegt Wouter.
‘En ik wilde graag weten of het eventueel zo kan zijn dat het zaad wel aangemaakt wordt, maar dat er niets naar buiten kan omdat er een blokkade is of een leidinkje verkeerd ligt.’, zeg ik.
De dokter noemt allemaal medische termen waar we vrij weinig van begrijpen, maar waaruit eigenlijk blijkt dat er bij de operaties gewoon dingen naar de klote zijn geholpen (ha-ha, leuke woordkeuze) en dat dat niet meer terug te draaien is.
‘Dat dachten we al,’, zeg ik, ‘Maar dan hebben we het in ieder geval geprobeerd.’
‘Het kan wel zijn dat er ergens een obstructie zit,’, zegt de arts, ‘dus ik wil naast je testosteron ook graag je LH en je FSH controleren. Ik verwacht niet dat er met je testosteron iets mis is, want dat zou je dan zelf ook wel merken. Als bijvoorbeeld je baardgroei minder wordt, of als je minder zin krijgt om te vrijen.’
Nou, goed, dáár is gelukkig niets mis mee, dus dat zal inderdaad wel in orde zijn.
Ik heb eigenlijk geen idee wat het LH en het FSH ons gaan vertellen. Ik wist uberhaupt niet dat mannen ook FSH hebben. Ik weet dat FSH er bij vrouwen voor zorgt dat er eitjes groeien en dat dat ook iets is wat in Dusseldorf meteen gecontroleerd wordt bij mij, maar bij een man heb ik er nog nooit van gehoord. Ik vermoed dat het iets met het produceren van zaadcellen te maken heeft en als ik thuis google blijkt inderdaad dat FSH ‘de vorming van de zaadcellen bevorderd’.

Wouter krijgt een labformulier mee en bij de balie maken we een nieuwe afspraak. Omdat het lang duurt voor de uitslag van het testosteron bekend is, omdat dat niet in dit ziekenhuis gecontroleerd wordt maar in een ander lab gedaan moet worden, moet de afspraak over 4 weken gepland worden. De verpleegkundige wil de afspraak op 24 juni zetten.
‘Jullie hebben toch ook een avondspreekuur?’, vraag ik, ‘Het zou echt ontzettend fijn zijn als we dan een afspraak kunnen maken..’
‘Ja hoor, dat kan!’, zegt de verpleegkundige, ‘Dan wordt het alleen wel pas 10 juli..’
Wij geven aan dat dat voor ons niet uitmaakt, omdat het op dit moment toch geen invloed heeft op waar we mee bezig zijn. We hebben wel geduld.
‘Ja, dat heb je ook wel nodig..’, zegt zij.

We lopen naar het lab waar Wouter bloed laat prikken en daarna kunnen we weer naar huis. We lopen weer langs Gynaecologie en in de wachtkamer zitten een man en een vrouw met een prachtige ronde buik. Hij hangt ongeïnteresseerd en onderuitgezakt in z’n stoel, en zij staart me chagrijnig aan.
Shit zeg, cheer up! Ik zou er een moord voor doen om er net als jullie bij te zitten, in die wachtkamer!, denk ik jaloers.
Dan bedenk ik me dat ik zo helemaal niet wil denken. Misschien is er wel iets aan de hand en komen ze helemaal niet voor een leuke controle, maar juist voor een hele stressvolle controle.

Goed, dat was het dan. Het was geweldig geweest als er een wonder was gebeurd, als was gebleken dat Wouter’s probleem heel simpel op was te lossen, maar helaas. Als dat FSH van hem laag (of moet ie bij mannen juist hoog zijn?) blijkt te zijn zou een TESE of PESA eventueel nog voor beter zaad kunnen zorgen, maar ook dan zit je vast aan IVF of ICSI, dus eigenlijk maakt het niet zoveel verschil. Ik denk dat ik hem dan de risico’s van een TESE of PESA niet wil laten lopen. Maar goed, een jaar geleden waren er wel meer dingen waarvan we dachten dat wij ze nooit zouden (hoeven) doen..

Nu gaan we ons focussen op volgende week dinsdag. Nog maar 7 dagen en dan gaan we naar Düsseldorf. Ik vind het echt heel spannend. Na alle goede verhalen die we hebben gehoord ben ik zo benieuwd of wij ook dat enorm positieve gevoel zullen krijgen zodra we bij dokter Scholtes binnen stappen.. Niet meer vast zitten aan protocolletjes, regeltjes en ‘hier kunnen we niets mee’. Gezien worden als individu en behandeld worden als patiënt en niet als nummertje.. Ik heb er zin in!

FM 8.1

Vrijdagavond. We hebben om 18:50 een afspraak met Ruis, dus vertrekken we om 16:45. Rond deze tijd zal er wel file staan en hoewel het ongetwijfeld weer uitloopt in het Geertgen willen we niet te laat aankomen. Er staat inderdaad file, veel meer dan we dachten. De hele A2 staat vast, maar we hebben geen idee waarom. Op de radio wordt er niets over gezegd, dus we hebben ook geen idee hoe lang het gaat duren. Maar goed, we kunnen er toch niets aan doen, dus ik verdiep me in m’n boek. Ik lees over de drieling die geboren wordt en over de kindjes die één voor één overlijden. Ik zit te janken in de auto, maar ik kan niet stoppen met lezen. Nogmaals; ‘Mijn droom van een kind’ door Ingrid Holla is echt een aanrader!

Om 18:57 parkeren we bij het Geertgen. We rennen naar binnen, ik ga snel naar de wc en Wouter meldt ons bij de balie. De wachtkamer is leeg, dus Ruis zit vast op ons te wachten. Als ik de wc weer uit kom zie ik dat er aan de linkerkant van de wachtkamer, het stuk wat je niet kunt zien als je binnenkomt, nog 3 stellen zitten. Het loopt dus toch uit en het is helemaal niet erg dat we te laat zijn.
Damiën vertelt trots dat hij later wel 80 kinderen wil. Daar heeft hij het de hele week al over. Als ik ‘m nog een keer vraag of dat niet een béétje teveel is zegt hij dat hij ze niet allemaal tegelijk neemt, maar omstebeurt. Dan kan het best, vindt hij.

In de wachtkamer hangt een A4-tje met informatie over een nieuw boek, over het kind van een Bewust Alleenstaande Moeder. De link naar de website van het boek staat er ook bij; http://noortje-dochtervaneenbewustalleenstaandemoeder.nl/
Oh, ja, natuurlijk! Want ‘www.mijnmamaiszwangergeraaktvaneendonordusikhebgeenvadermaaralleeneenmoeder.nl was al bezet, zeker?
Toch vind ik het wel tof dat er zo’n boekje is. Je hebt de boekjes van WereldKinderen wel, maar volgens mij gaan die voornamelijk over stellen die gebruik hebben gemaakt van een donor, niet over alleenstaande moeders.
Misschien hangt hier ooit ook wel een A4-tje om mijn boek te promoten.. Hoewel, gezien mijn kritiek op eerlijkheid over het Geertgen is dat misschien een beetje onwaarschijnlijk.

Ruis roept ons om 19:20 naar binnen.
‘Zo, wat gaan we doen vandaag?’, zegt hij.
‘Een echo maken..’, antwoord ik.
‘Op welke dag zitten we?’, vraagt hij. We? Wat nou we? IK. Niet we.
‘Ik ben nu 9 dagen aan het spuiten.’, zeg ik.
Hij schrijft het op en zegt dat we ‘dan maar eens gaan kijken’.
‘Het wil nog niet zo lukken he?’, vraagt hij.
Nee. Het wil nog niet zo lukken nee. Jij zei in november dat vrouwen van mijn leeftijd binnen 4 maanden wel zwanger zijn. 4 maanden leek me toen heel lang, maar nu zou ik daar een moord voor doen.
Ik trek m’n broek uit, ga in de stoel liggen, Ruis begint met de echo en meet m’n baarmoederslijmvlies op. 8,3mm, dus dat is mooi.
‘Zal ik duwen?’, vraag ik.
‘Nee hoor, ik kijk eerst wel of ik ze zo in beeld krijg.’, zegt hij. Hij krijgt ze natuurlijk niet ‘zo’ in beeld, dus moet ik toch duwen.
Links zit niets, rechts zit niets, geen enkel ei aan het groeien. Alweer niet. Ondanks dat ze me op een, voor hen, hele spannende dosering hebben gezet, ‘want ik ben zoooo jong en ze moeten zoooo voorzichtig zijn’, groeit er weer niets.
‘Ik denk dat we weer een stapje omhoog moeten.’, zegt Ruis terwijl ik m’n broek achter het scherm aan sta te trekken.
‘Van mij mogen we ook wel wat meer stapjes omhoog, want het was de bedoeling dat er 2 of 3 eitjes gingen groeien en er zit nu nog helemaal niets..’, zeg ik.
‘Dat ben ik met je eens.’, zegt hij, ‘Dan ga je nu verder met 150.’

Ik snap het niet. Ik snap het zo ontzettend niet. Tijdens ICSI spoot ik 187,5 Gonal-F en had ik 11 follikels. En okay, daar zaten maar 2 bruikbare eicellen in, maar er groeide in ieder geval iets. Binnen 2 weken! 2 maanden geleden spoot ik 112,5 Gonal-F en duurde het een hele maand voor er eindelijk eens een follikel tevoorschijn kwam. Nu spuit ik 116 Puregon en groeit er gewoon nog steeds helemaal niets. En dat terwijl we zulke goede hoop op Puregon hadden..

‘Dinsdag of woensdag moet je weer terugkomen. Wil je de verpleegkundige nog zien?’, vraagt Ruis.
‘Nou, ik had wel nog een vraag..’, zeg ik, ‘Wij hebben de 28e onze intake in Düsseldorf en ik wil dan graag ons hele dossier meenemen. Zouden jullie die uit willen printen?’
‘De 28e..?’, zegt Ruis.
‘Ja, dus als ik dinsdag of woensdag terug moet komen hoeft hij niet per sé vanavond uitgeprint te worden hoor, het is ook goed als hij die dag klaarligt.’, zeg ik.
‘Vraag dat maar even aan de verpleegkundige dan.’, zegt hij.
We geven hem een hand. ‘Nou, voor deze poging; Heel veel succes!’, zegt hij.
Echt niet te peilen, die man.

Brigitte is er vandaag en naast dat ze heel erg aardig is, is zij de enige in het hele Geertgen die maar 1 keer hoefde te prikken bij het bloed afnemen. Heldin!
‘Hoe gaat het?’, vraagt ze.
‘Nou.. Ja.. Nog niet zo goed, haha.’, zeg ik.
‘Nee?’, vraagt ze.
‘Nee. Het is nu bijna een jaar geleden dat we hier onze intake hadden en dat is natuurlijk nog niet zo heel lang geleden als je kijkt naar stellen die al jaren bezig zijn, maar je stapt hier toch in met het idee dat je geholpen wordt en dat je niet heel erg lang meer hoeft te wachten..’, zeg ik.
‘Ja,’, antwoordt zij, ‘Je krijgt dan gewoon het gevoel dat je klaar bent voor een kindje. Dat je ALLANG klaar bent voor een kindje.’
Ik knik bevestigend. Zo is het precies. Wij zijn er al zo lang klaar voor..
‘Maar je moet wel hoop houden hoor!’, zegt ze.
Ik zeg maar niet dat het vertrouwen in Nederland na 7 behandelingen en 3 VMK’s een beetje weg is.

We mogen kiezen tussen dinsdag en woensdag. Ik weet dat dokter Michgelsen op dinsdag ‘s avonds werkt en na dat ‘zwangerschapstest-na-pregnyl’-gedoe vinden we hem niet zo tof meer.
‘Is dokter van de Broek er op woensdagavond?’, vraag ik.
Brigitte kijkt in de agenda.
‘Nee, dan is dokter Bax er!’, zegt ze.
Dokter Bax is sinds kort één van onze favorieten, dus dat is top. We kiezen voor woensdag.
Brigitte schrijft erbij dat ons dossier die avond klaar moet liggen.

Ik haal m’n medicijnen op bij de apotheek en dan kunnen we weer naar huis. Pas om kwart voor 10 zijn we weer thuis. Gelukkig is het vrijdag.. Maar wat moet ik woensdag? Woensdag is de afspraak een half uur later, dus dan zijn we pas rond half 11 thuis. Moet ik Damiën dan de volgende dag weer thuis houden ‘s morgens? Hij is nog niet leerplichtig, dus het mag nog, maar helemaal lekker voelt het toch niet. We hebben ook geen familie of vrienden in de buurt wonen, dus een oppas regelen is ook geen optie. Als we de afspraak vroeger inplannen moet Wouter weer vrij vragen van z’n werk, en aangezien hij pas net begonnen is willen we dat ook niet te vaak doen.. Kijk, alweer een reden om maar zo snel mogelijk zwanger te raken! Volgens mij kunnen we inmiddels 5 A4-tjes volschrijven.. Zal dit hem dan gaan worden? Volgens mij eindig ik elke maand een blogpost met dat zinnetje.. Elke maand is het vertrouwen een beetje minder en de wanhoop een beetje groter. Gelukkig is het bijna 28 mei. Dan kunnen we, na 5 maanden wachten, naar Düsseldorf waar ze veel meer onderzoeken. Ik hoop natuurlijk dat er helemaal niets uit die onderzoeken komt, maar ik vrees voor m’n AMH.. Afwachten maar weer!

IVF in 1991

Goed, ik wist natuurlijk wel dat het er 20 jaar geleden anders aan toeging, maar ik lees echt met verbazing over IVF in 1991. Laat ik eerst zeggen dat dit boek, Mijn Droom Van Een Kind door Ingrid Holla, best een goed boek is, tot nu toe. Geen zielig gedoe zoals in ‘Paaseitjes zoeken in het AMC’, waarin de schrijfster loopt te zeiken over hoe vreselijk lang haar behandelingen wel niet duren, maar ondertussen wel 30 keer op vakantie gaat en daarom haar behandelingen steeds maar weer uitstelt. Toen ik 8 maanden bezig was had ik net zoveel behandelingen achter de rug als zij in 3 jaar heeft gedaan, ik bedoel maar. Nee, in dit boek lees ik over radeloos zijn. Over echt, oprecht, radeloos zijn. Over te horen krijgen dat je nooit kinderen kunt krijgen en over zelf naar oplossingen zoeken en erachter komen dat er veel meer mogelijk is dan de artsen je vertellen. Ondanks dat de behandelingen van deze vrouw plaatsvonden in de jaren 90 en haar situatie compleet anders is dan de mijne, kan ik me veel beter in haar verplaatsen dan in de vrouw die dezelfde behandelingen onderging als ik nu, maar die ‘Decapeptyl’ geen ‘Decapeptyl’ noemt, maar ‘Decaptetyl’ (serieus, dat check je toch voordat je een boek uitgeeft?) en die gewoon wijn blijft drinken na een terugplaatsing, ‘maar dan heel weinig’.

In ieder geval, ik ga even een paar stukjes quoten;

‘Als voorbereiding krijgt Peter prikles. Bij IVF komt het erop neer dat je een flinke dosis hormonen en medicijnen krijgt om je lichaa optimaal voor te bereiden op een zwangerschap. Een verpleegkundige laat Peter zien hoe hij bij mij de hormonen moet injecteren. Hij mag eerst oefenen op een sinaasappel. Deze actie brengt ons in opperbeste stemming. Straks gaat het echt gebeuren. Over een maand kan ik al zwanger zijn! Peter heeft goed geoefend op de sinaasappel, maar het blijft pijnlijk, die prik in mijn bil.’

Ik las al over spuiten in je kont op Amerikaanse sites, maar toen dacht ik nog; ‘Ha, echt weer wat voor die Amerikanen.’. Blijkbaar ging dat in Nederland dus ook zo. Een hele vooruitgang dat je nu ‘gewoon’ je injecties in je buik kunt zetten, wat mij betreft. Ik moet er niet aan denken dat Wouter elke avond.. Iehw!

‘Hoewel ik de IVF-brochure minstens zestig keer heb doorgelezen, weet ik niet wat ik kan verwachten. Er gaat een naald door de baarmoeder die eiblaasjes met rijpe eicellen opzuigt.’

HOLY SHIT! Over verkeerde informatie gesproken! Een naald door je baarmoeder? Ik vind het echt heel knap dat iemand die denkt dat er een naald DOOR haar baarmoeder gaat, nog aan IVF durft te beginnen! Bizar dat het blijkbaar zo werd uitgelegd in die IVF-brochures van toen..

‘Ik heb er zin in. Haal ze er maar uit, die eicellen. Op naar een of meer mooie embryo’s. Het gaat er serieuzer aan toe dan ik had verwacht. De arts en verpleegkundige verschijnen in operatiekleding en ook mijn onderlichaam komt op steriele groene lakens terecht. Het roept nare herinneringen op aan gebeurtenissen waarvan ik dacht dat die veilig opgeboren waren. Peter begrijpt precies wat ik doormaak. Hij pakt mijn hand en voor ik er erg in heb, is de punctie voorbij.’

Als een punctie in 1991 al ‘voorbij kon zijn voor je het wist’, waarom zijn er in 2013 dan nog steeds vrouwen die door een hel gaan? Had er niet iets meer vooruitgang moeten zijn, wat medicatie en verdovingen betreft? Ik denk echt dat, als wij over 50 jaar aan onze kleinkinderen vertellen hoe een punctie vroeger ging, zij met open mond naar ons luisteren. Dat het hetzelfde effect heeft als onze opa’s en oma’s die vertellen over de tweede wereld oorlog. Okay, niet helemaal te vergelijken, maar een punctie van nu wordt over 50 jaar echt als ‘mensonterend’ gezien, let maar op!

‘Op de derde dag krijg ik vier embryo’s teruggeplaatst, twee van kwaliteit 1 en twee van iets mindere kwaliteit. Vier kinderen. Ik schrik er niet eens van. Ik wil voor alles zwanger worden en een meerling is beter dan niets. Dit is mijn eerste, echte kans om zwanger te worden.’

VIER embryo’s? Bij je EERSTE IVF? Vorig jaar was 2 het absolute maximale aantal en nu mag je er nog maar eentje terug laten plaatsen, als het om je eerste of tweede poging gaat. Pas bij je derde poging mag je er 2 terug laten plaatsen. Ik denk dat mevrouw Schippers hysterisch zou worden als ze dit zou lezen. En, heel eerlijk, ik vind het ook enigszins onverantwoord om bij je eerste poging vier embryo’s teruggeplaatst te krijgen, maar ik vind toch dat er in 2013 wel gerealiseerd mag worden dat je naar een situatie moet kijken en niet naar ‘wat goedkoper is’.

Je zou nog maar 1 embryo teruggeplaatst mogen krijgen omdat dat, ALS je dan zwanger raakt, minder risico’s heeft en de zwangerschap meer kans van slagen heeft. Maarja, dan moet je wel eerst even zwanger raken. In de folder van het UMNC uit 2006 (oud dus, en ik geloof ook best dat deze cijfers niet helemaal -meer- kloppen) lees ik; ‘Bij het terugplaatsen van één embryo bestaat er per behandelpoging een lagere zwangerschapskans dan bij het terugplaatsen van twee embryo’s. Het is echter zo dat twee behandelpogingen met één embryo dezelfde zwangerschapskans geeft als een behandeling met twee embryo’s. Dus, 2×1=1×2. Voor een gelijke totale zwangerschapskans is bij het terugplaatsen van één embryo dus een extra behandelpoging nodig.’. En ik geloof niet dat het zo zwart-wit is hoor, dat de kans echt verdubbeld, maar de kans is absoluut een stuk groter! Daarnaast krijgt, volgens dezelfde folder, maar 15% van de vrouwen die 2 embryo’s laten terugplaatsen, ook echt een tweeling. Van die 15% krijgt een deel een gezonde tweeling en bij een deel gaat het mis. Ik kan zo geen percentage vinden van de miskramen wanneer je zwanger bent van een tweeling, maar dat zegt dan ook wel meteen genoeg, denk ik. Wiskunde is nooit mijn beste vak geweest, maar als ik het zo lees weegt het percentage van de miskramen na twee embryo’s teruggeplaatst krijgen niet op tegen het percentage van een vervulde kinderwens in dezelfde situatie. Is het dan niet zo dat je, als vrouwen pas bij een derde poging 2 embryo’s teruggeplaatst mogen krijgen en bij de eerste twee pogingen maximaal één, de kosten juist niet omlaag brengt, maar omhoog? Omdat er over het algemeen meer pogingen nodig zijn?

Goed, waar je je bezig mee kunt houden op een woensdagochtend! In ieder geval; Als je het aankunt denk ik dat je dit boek, waar deze post in eerste instantie om ging, echt eens moet lezen. Het heet dus ‘Mijn Droom Van Een Kind’ en is een waargebeurd verhaal over een vrouw die een drieling krijgt maar waarvan alle drie de kindjes uiteindelijk overlijden. Ontzettend triest en ik weet zeker dat ik ontzettend hard ga janken als ik op de pagina ben aangekomen waar dat gebeurt, maar de rest van het boek, ook na het overlijden, is wel erg positief en ontzettend herkenbaar!

Infertiliteit Humor – Part 2

Zoekresultaten

De grappigste;
‘Ik zie een streep maar ik heb niks in m’n ogen’ - Heel herkenbaar, alleen ik ben bang dat diegene iets anders bedoelt..
‘Kan je na een embryo terugplaatsing gewoon douchen?’ – Nee. Je mag jezelf niet wassen tot je een positieve test in handen hebt. Come oooon.
‘Hoe weet je of je zwanger bent tijdens pendelen’ – *zucht*
‘pregnyl verdoving tandarts’ – Ik hoop het niet!
‘wat zegt een positive ovulatietest precies’ – Meestal zijn ze niet zo heel spraakzaam (wat – denk – je – zelf?)
‘eyeliner spuiten’ – Ik zou toch teruggaan naar de Etos als dat bij mij zou gebeuren..
‘als ik hoest voel ik mijn linker eierstok’ – …

De meest aparte;
‘Wachtweken vibrator’
‘Als ik de andere kant op kijk zie ik met m’n ooghoek beter’
‘Wat vinden mensen niet leuk aan kerst’
‘Te hoge laarzen’
‘Wit klein rond pilletje met een i’ - Want die heb je ergens gevonden, ofzo?
‘Dat pakje met die buik is niet ok’
‘daar zakt m’n broek van erg door mijn stoel’ – Maar natuurlijk!
‘met m’n … vinger in het stopcontact, ik leef voor de … spanning’ – What the..?
‘ik kan me niet aanmelden op m’n laptop’ – Ik hoop dat diegene de oplossing inmiddels gevonden heeft, maar ik vrees dat een vruchtbaarheidsbehandelingen-blog daar niet erg bij helpt..
‘Niet poepen met utrogestan’ – …
‘zijn highlights in je haar nog 2013′ – Maar dat komt natuurlijk omdat ik zo ontzettend stijlvol ben..

De engste;
‘aftrekken en spuiten om gezien te worden op de parkeerplaats’ - WAAROM LEIDT DAT NAAR MIJN BLOG?
‘als je dat gezicht zo bekijkt dan roep je heel hard ja. maar zeg je dat nog steeds als die kleren uitgaan? mocht je dan nog steeds ja roepen dan zit er in de zip nog 72 nvn foto’s van haar…’ – WAAROM LEIDT DAT NAAR MIJN BLOG?
‘Ik kreeg mijn menstruatie in mijn witte broek’ – Ehh, ja.. Heel naar, maar waarom zou je daarop googlen?
‘getal 8 vertelt dit drama’ – Klinkt een beetje als een illuminatie-theorie :’)
‘hele arm in het paard’ – WAAROM GOOGLE JE DAAROP?

Het vaakst;
‘ggchick’ – 224x
‘ronald over mijn lijk overleden’ – 32x
‘geertgen ervaringen 2012′ - 26x
‘ampullenbreker’ – 15x
‘pilletje’ – 12x
‘zaadcel’ – 8x

Die ik zo sneu vind..
‘Geertgen ervaring punctie’ – Want oh, mijn post over de punctie gaat die mensen zo ontzettend niet gerust stellen maar juist ontzettende nachtmerries geven..
‘dokter Beckers MCK’ – Want oh, die mensen vinden het na mijn post over haar zo waanzinnig klote dat ze een intake bij haar hebben.
‘IUI afgebroken ik trek het niet meer’ – Want oh, wat weten we goed hoe diegene zich voelt..
‘goede verhalen punctie’ – *zucht*

En verder..
‘wat doen na pregnyl’ – Je handen op je hoofd leggen, een rondje om je as draaien en 5 stappen hinkelen.
‘wouter als je kan alle facturen deze week overmaken, want ik moet mijn boekhuoding voorbereiden’ – Ja.. :’)
‘De liefste man ter wereld’ - Moet ik nog meer zeggen? ♥

Moederdag

Voor al die vrouwen die nog met lege handen staan of al een kindje(s) hebben maar keihard vechten voor een volgend wonder;

“Happy Mother’s Day”
it comes around every year;
but when you have empty arms,
it’s very hard to hear.

It’s a day to celebrate a mother,
for all the trials she overcame;
and a reminder to an infertile
of her loneliness and shame.

But what really makes a mother,
Is it just conception and birth?
Or is there something more,
that shows a mother’s worth?

It’s putting your child first,
in everything you do;
it’s sacrifice and determination,
and love and patience too.

An infertile woman makes all her plans,
around a child not yet conceived;
she loves them even though they aren’t here,
more than she ever could have believed.

She appreciates and understands,
what a blessing that children are;
she works hard for just a chance,
that motherhood is not that far.

All odds are stacked against her,
and yet she still has hope;
everyday is another struggle,
finding ways to help her cope.

So even though her arms are empty,
she can still be a mother too;
So say a special “Happy Mother’s Day”
for those waiting for their dreams to come true!

Hou vol allemaal! We komen er wel! ♥